Saturday, May 26, 2007

Einde

Het is donker, nu kan het.
“Hou je van me?”
De vraag blijft even hangen.
“Tuurlijk! Hoezo?”
“Gewoon.”
“Waarom zou ik niet van je houden?”
“You tell me.”
"Oh alsjeblieft…”
“Ik mag het toch wel vragen!”
Hij draait zich naar me toe
Hij kijkt naar me zoals hij altijd doet.
Ik durf niet.
“Je mag het altijd vragen.”
Ik probeer een glimlach.
“Dan is het goed”
Ik zie z'n rimpel ineens verschijnen.
“Is er iets?”
Mislukt.
Vermoed hij het?
“Nee, doe niet zo raar!”
De snelheid, de stemverhoging; het is er uit voor ik het kan tegenhouden - Leugenaar!
"Waarom vroeg je het dan?”
“Er is niets, ik wilde het je gewoon even horen zeggen.”
“Dat mag lieverd, maar ik ken je.”
Ken je me? Ken ik jou?
“Ik hou gewoon heel veel van je en ik wil je niet kwijt.”
Maar ik ben je al kwijt.
Zijn uitdrukking verzacht.
“Ik jou ook niet, dat weet je toch.”
Hoe kan hij dat nog zo zeggen.
“Tussen ons zit alles nog goed he?”
Ik zie het flitsen, het is alles wat ik nog nodig had.
“Tussen ons is alles super”
Mijn hart breekt.
Het kan niet anders.
Dan breekt ineens de aarzeling door op zijn gezicht.
“Ja toch?”
Ik blijf op mijn rug liggen, stil, ijsnaalden van binnen.
“Lieverd...”
Ik kijk opzij, de aarzeling heeft plaats gemaakt voor angst.
Ik zou niet weten hoe mijn eigen uitdrukking eruitziet, misschien is het wel een spiegel van de zijne.
In de stilte die tussen ons in hangt klinkt ineens
“Waarom?”
Eén van ons snikt.

2 comments:

Laura said...

Jeetje Jaag, wat een dramatiek! :S

Jago said...

Ja I know,

We gebruiken zo vaak van die 'lege' opmerkingen, uitdrukkingen die niets betekenen, maar waarachter zoveel achterliggende emoties liggen die ze proberen te maskeren. Ik wilde dat beetje uitlichten